'Dat lijkt me inderdaad heel moeilijk', zegt Vriendin terwijl ze een tomaat doormidden snijdt. Ze manoeuvreert zich soepel met haar hoogzwangere buik door de nieuwe keuken. Haar peuter staat op een krukje voor het aanrecht en slaat met een klein lepeltje een champignon aan gort.
'Het is ook zuur om elke maand weer ongesteld te worden', zeg ik. 'Maar ik wil niet zo'n zuur, verbitterd wijf worden'.
Vriendin zegt dat we op een gegeven moment een keuze moeten maken. Als we nooit kinderen krijgen, moeten we dat accepteren en eventueel op een andere manier kinderen in ons leven verzamelen.
Ik gruwel bij de gedachte aan adoptie, maar knik dapper.
Vriendin vertelt over een verzuurde kennis.
'We liepen met onze kinderen door het park, ik natuurlijk met mijn zwangere buik... Ze negeerde de kinderen en mijn buik compleet'.
Ik houd me vast aan de vrouw aan het park. Zo'n zuurpruim wil ik nooit worden.
Ha Franka.
BeantwoordenVerwijderenDank voor je reactie op mijn blog.
Een niet-vervuld verlangen kan je hele hoofd vullen, en voor buitenstaanders vaak moeilijk te begrijpen zijn. Hoe kan je nu iets wat je nooit had zo missen?
Ik hoop en duim voor jullie dat jullie wens gauw in vervulling gaat!
@Iris Dank je wel voor je reactie! Het kan inderdaad heel moeilijk te begrijpen zijn. Maar ik vond haar reactie wel helpend. Vooral het verhaal van de vrouw in het park. Zo wil ik echt nooit worden. Maar het liefst word ik moeder. ;)
BeantwoordenVerwijderen